Vuurjuffers in je eigen tuin fotograferen.

Ermelo - Soms voel ik me net een ambassadeur van de tuinvijver.

Door mijn eigen enthousiasme voel ik me inmiddels een soort onofficiële ambassadeur voor de tuinvijver. Als bekenden me iets vragen over de vijver dan merk ik dat ik altijd heel enthousiast wordt. Het is werkelijk bizar hoeveel leven een bak water in de tuin aantrekt. En dat kan zijn van een half "wijnvat" met veel waterplanten of een grotere, ingegraven, vijver. Regelmatig sta ik 's avonds in het donker nog even met een zaklampje in het water te schijnen, speurend naar libellenlarven, salamanders en kikkers die dan actief worden.

Vorig jaar zag ik al ontzettend veel waterjuffers, waaronder de Vuurjuffer, eitjes afzetten in onze vijver. Naarmate het steeds mooier weer werd, en alles begon uit te lopen, werd ik steeds nieuwsgieriger, wat komt er allemaal uit het water kruipen. Van de week zag ik al de eerste Vuurjuffers bij de vijver. En exemplaren die uitslopen uit het 'wijnvat'. De afgelopen dagen sta ik dan ook dagelijks even aan de waterkant te kijken of er al actie is.

Gistermiddag was het perfect, ik was vrij, het zonnetje scheen volop, de gele Dotterbloemen stonden mooi in bloei en de Waterranonkel bloeide volop met zijn kleine witte bloemetjes. Yes, daar hing een Vuurjuffer, dus snel mijn camera gepakt.

Maar zo heel makkelijk ging het allemaal niet. Ik wilde een zo laag mogelijk standpunt innemen vanwege de weerspiegeling in het wateroppervlak. Mijn camera hield ik strak boven het wateroppervlakte, en via mijn schermpje probeerde ik de compositie zo goed mogelijk in beeld te krijgen. Door het felle zonlicht zag ik bijna niks op dat scherm waar ik ook het juffertje op scherp moest stellen. Dit alles gebeurde uit de hand omdat ik eigenlijk geen ruimte voor mijn statief had. Bijna plat op mijn buik lag ik aan de rand van mijn vijver en probeerde bewust door de witte en gele bloemetjes heen te fotograferen. Ik moest bijna na elke foto kijken of er niks voor de waterjuffer hing wat storend zou zijn. Ook was het nog even flink stoeien met de instellingen. Door het zonnige en heldere weer had ik al snel last van overbelichting; die witte bloemetjes van de Waterranonkel branden dan razendsnel uit in een witte vlek op de foto terwijl de waterjuffer zelf voor een behoorlijke donkere achtergrond hing. Maar uiteindelijk is het gelukt.

Omdat ik na deze hele sessie simpelweg niet kon kiezen, heb ik twee foto's bij dit bericht geplaatst. Optie 1 is met iets meer afstand genomen, waardoor je meer van de vijveromgeving, de bloemen en de weerspiegeling ziet. Bij optie 2 ben ik er een stukje dichter bovenop gekropen zodat de foto iets rustiger werd. Maar goed, smaken verschillen en ik ben best wel blij met beide foto's.

Ik ben ontzettend benieuwd wat er de komende tijd nog meer uit deze vijver omhoog gaat kruipen!