Ermelo - Het blijft een flinke uitdaging om libellen te fotograferen, helemaal wanneer ze zich nog in hun onderwaterfase bevinden.
Afgelopen zaterdag leken de weersomstandigheden perfect. Met 3 graden, geen zuchtje wind en een heldere hemel moesten Johannes en ik er gewoon op uit. De eerste libellen van het seizoen werden al flink gemeld, dus de verwachtingen waren hoog. Na een snelle bak koffie om 04:30 uur reden we richting de Weerribben. Daar is immers altijd wel wat te vinden, hielden we onszelf voor.
Om 05:30 uur stapten we vol goede moed uit de auto. De natuur lag er schitterend bij: alles was bedekt met een dikke laag dauw en de lucht begon al voorzichtig te kleuren. We vroegen ons nog hardop af wat er eigenlijk nog mis kon gaan.
Terwijl we fanatiek zochten naar een vers uitgeslopen libel, werd de zonsopkomst alsmaar mooier. De tijd begon echter te dringen. Alles was perfect, op één cruciaal detail na: er was in geen velden of wegen een libel te bekennen. We vonden tientallen lege huidjes, maar daar hield het op. Flink balen. Zelfs een tweede locatie leverde absoluut niets op.
Om 08:00 uur waren we onverrichter zake weer terug. Tijdens een troostbakkie koffie in de tuin liet ik Johannes nog even de vangst zien die Levi de dag ervoor met zijn schepnet uit een plas had gevist: een gigantische libellenlarf.
Het ging hier om de larve van de Grote keizerlibel, en dat is serieus een fors beest. Deze meedogenloze roofinsecten kunnen wel vijf tot zesenhalve centimeter lang worden en jagen op alles wat beweegt. Ze brengen tot wel twee jaar onder water door voordat ze daadwerkelijk uitsluipen. Levi vond het prachtig, maar stiekem ook best spannend om zo'n 'monster' vanuit zijn net in een emmertje te doen. Zijn enthousiasme werkte in ieder geval aanstekelijk.
We hadden de larve thuis in een glazen cuvet gezet, compleet met wat kikkervisjes – wat overigens gewoon op zijn menu staat – om zijn gedrag mooi te kunnen bestuderen. Eerlijk is eerlijk: ik was minstens zo gefascineerd als Levi. Dit was de perfecte kans om zo'n prehistorisch aandoend insect eens goed vast te leggen. Een mooie fotografische herkansing voor de zaterdagmiddag.
Met het nodige geduld lukte het me om dit schitterende – en zoals mijn vrouw het noemt, toch wel erg 'gore' – beest scherp op de foto te krijgen. Na de korte fotoreportage hebben we hem uiteraard weer netjes teruggezet waar hij hoort: in de vijver, klaar voor de rest van zijn onderwaterleven.