Karinthie | Oostenrijk - Wat is het toch genieten in Oostenrijk en zeker in het voorjaar als alles langzaam weer in bloei komt!
Yes, we zijn weer in Oostenrijk! Om precies te zijn in het prachtige Karinthië, voor een heerlijke vakantie met de familie. Het weer is werkelijk fantastisch; een strakblauwe lucht en ruim 22 graden, een heerlijk zonnetje en hoog op de ruige bergtoppen ligt zelfs nog een mooie laag sneeuw. Maar naast tijd met het gezin had ik nog een doel. Ik wilde de super zeldzame en uiterst giftige Zandadder fotograferen.
Twee jaar geleden had ik op exact deze rotsachtige locatie succes, dus ik ging de eerste dag met hoge verwachtingen op pad. Ruim twee uur lang heb ik de hellingen centimeter voor centimeter uitgekamd. Aan leven overigens geen gebrek: er schoten werkelijk overal Muurhagedissen voor mijn voeten weg. Leuk om te zien, maar de camera bleef in de tas. Voor de muurhagedis kwam ik vandaag niet.
Na twee uur zoeken begon ik de hoop op de adder een beetje op te geven. Op de weg terug naar de auto viel mijn oog ineens op een schitterend mannetje van de Oostelijke smaragdhagedis | Lacerta viridis. Omdat we nu midden in de paartijd zitten, was dit exemplaar op zijn absolute hoogtepunt. Het mannetje pronkte met schitterende knalgroene lijf en die kenmerkende, bijna lichtgevend blauwe keel en wangen kwamen in de zon nog veel mooier tot zijn recht. Wat een fantastisch mooi beest!
Dit mannetje lag behoorlijk vrij bovenop een grote rots. Ik begon met het maken van een paar 'bewijsplaatjes' van een flinke afstand. Toen hij rustig bleef zitten, ben ik letterlijk centimeter voor centimeter dichterbij geschoven. En probeerde een mooie hoek uit te kiezen zodat ik geen storende, uitgebeten witte sprieten, in beeld kreeg. Uiteindelijk lukte het me om hem goed op de foto te krijgen. Zelfs toen hij besloot ervandoor te gaan kon ik nog een mooi "portret" van zijn prachtige kop te maken.
De aanhouder wint, dacht ik, dus het is die week zeker niet bij die ene zoektocht gebleven. Uiteindelijk ben ik in totaal drie keer de bergen in getrokken voor de Zandadder. Tijdens een van die tochten ging Levi mee als extra paar speurende ogen. En ja hoor: we vonden er daadwerkelijk een Zandadder!! We bleven allebei stokstijf staan en wachtte rustig af. Ondertussen pakte ik mijn camera zodat, als hij zijn kop liet zien, snel een foto kon maken. Dat lukte uiteindelijk wel, maar het bleef bij een "bewijsplaatje". De adder had ons in de gaten en verdween weer tussen de rotsen. Balen, maar goed, ook dat is natuurfotografie.
Het lukte Levi nog wel om een Europese zwarte schorpioen (Euscorpius flavicaudis) te vinden. Wat een gaaf beestje was dat. Helaas was de Zandadder dus geen succes, maar wat hebben we genoten in de bergen!