In het kort
LC- Soort: Agamen | Agamidae
- Namen: (NL) Hardoen | (LA) Laudakia stellio | (EN) Rough-tailed Rock Agama | (DE) Hardun | (FR) Agame d'Europe
- Status: Lokaal kan deze soort op rotsachtige Griekse eilanden zeer algemeen en talrijk aanwezig zijn.
- Actief: Actief van april tot oktober. Ze houden van extreme hitte en zijn vaak midden op de dag actief als andere reptielen de schaduw opzoeken. In de wintermaanden trekken ze zich terug voor een rustperiode.
- Habitat: Droge, rotsachtige gebieden, kliffen, steenwanden, oude ruïnes en muren rondom menselijke nederzettingen met voldoende spleten om in te vluchten.
- Voorkomen: Het oostelijke Middellandse Zeegebied, met name in Griekenland (de Cycladen en eilanden in de Egeïsche Zee), Cyprus, en delen van de Balkan.
Korte omschrijving:
Een grote, krachtige en stekelige hagedis met een brede, afgeplatte kop en een staart vol ringen van stekelige schubben. De kleur varieert van grijsbruin tot bijna zwart, vaak met gelige vlekken.
Actieve periode (EU)
Fotografie van de Hardoen
De Hardoen | Laudakia stellio is een van de meest opvallende en stoere hagedissen die je in het oostelijke Middellandse Zeegebied kunt tegenkomen. Wie wel eens door oude Griekse ruïnes of langs gestapelde stenen muurtjes wandelt, heeft deze 'mini-draakjes' vast al eens voorbij zien flitsen. Het zijn meesterlijke klimmers die zich met hun scherpe nagels moeiteloos verticaal op loodrechte rotsen en muren staande houden. Mannetjes zijn uiterst territoriaal en claimen vaak de allerhoogste steen in de omgeving als uitkijkpost. Vanaf die troon communiceren ze met indrukwekkend 'kopknikken' naar rivalen en vrouwtjes.
Wat de Hardoen extra fascinerend maakt, is hun vermogen om subtiel van kleur te veranderen. Als ze 's ochtends vroeg koud zijn, zijn ze donker, bijna zwart van kleur om zoveel mogelijk zonnewarmte te absorberen. Zodra ze zijn opgewarmd, worden ze lichter grijs of bruin en komen de gelige of lichtblauwe vlekken op hun rug prachtig naar voren.
Voor natuurfotografen is de Hardoen een fantastisch onderwerp, maar ze testen je geduld en je lensbereik. Ze zijn namelijk vlijmscherp en uiterst alert. Als je te snel nadert, schieten ze met een noodgang een rotsspleet in, waarbij vaak alleen nog het uiterste puntje van hun stekelige staart te zien is. Een telelens (minimaal 300mm of 400mm) is hier echt een must om ze beeldvullend te fotograferen zonder hun comfortzone te schenden. Benader de hagedis met trage, zijwaartse bewegingen en maak tussendoor alvast wat foto's. Let vooral op het gedrag: wanneer het mannetje begint te knikken met zijn kop, is hij alert en staat hij op het punt om te vluchten. Probeer bovendien creatief gebruik te maken van de omgeving; de eeuwenoude, verweerde stenen van mediterrane ruïnes vormen de ultieme, sfeervolle achtergrond voor deze prehistorisch ogende reptielen.