In het kort
LC- Soort: Waterjuffers | Coenagrionidae
- Namen: (NL) Speerwaterjuffer | (LA) Coenagrion hastulatum | (EN) Northern Damselfly | (DE) Speer-Azurjungfer | (FR) Agrion hasté | (ES) Coenagrion hastulatum
- Status: Zeer zeldzaam (NL), Rode Lijst (Bedreigd).
- Actief: Begin mei tot in augustus, met een duidelijke piek in juni.
- Habitat: Matig voedselarme, zure vennen en hoogveengebieden. Ze hebben een voorkeur voor wateren met een rijke oevervegetatie (zegge, wollegras) en drijvende plantenresten.
- Voorkomen: In Nederland beperkt tot enkele populaties in Noord-Brabant, Limburg, de Achterhoek, Twente en Drenthe. Een echte specialist van het hoogveenmilieu.
Korte omschrijving:
Lijkt op de algemene Azuurwaterjuffer. Het beslissende kenmerk van het mannetje zit op het tweede achterlijfssegment: een zwarte figuur in de vorm van een speerpunt (of schopje) die met een steeltje verbonden is aan de achterrand. Daarnaast is de onderkant van de ogen bij zowel mannetjes als vrouwtjes opvallend geelgroen, in tegenstelling tot het blauw van de Azuurwaterjuffer.
Actieve periode (EU)
Fotografie van de Speerwaterjuffer
De Speerwaterjuffer | Coenagrion hastulatum is voor de natuurfotograaf een bijzondere soort om 'af te vinken'. Omdat ze op de Rode Lijst staan als 'Bedreigd', moet je voor deze juffer echt naar specifieke hoogveengebieden of vennen afreizen. Ze vliegen vaak laag tussen de oevervegetatie, wat het soms een uitdaging maakt om ze vrijstaand op de foto te krijgen.
Let bij het determineren en fotograferen goed op het tweede segment (vlak achter het borststuk). Probeer dit 'van bovenaf' te fotograferen om de kenmerkende speerpunt vast te leggen; dit is het bewijs dat je geen 'gewone' Azuurwaterjuffer voor de lens hebt. Ook de zijkant van het borststuk en de onderkant van de ogen zijn interessant: deze hebben vaak een prachtige limoengroene waas die mooi afsteekt tegen het heldere blauw en zwart.
Omdat ze zich vaak ophouden in kwetsbare natuurgebieden (venoevers met trilveen), is voorzichtigheid geboden. Gebruik een langere macrolens (100mm of meer) om vanaf een afstandje te kunnen werken zonder de kwetsbare oevervegetatie te vertrappen.
