In het kort
- Soort: Korenbouten | Libellulidae
- Namen: (NL) Gevlekte witsnuitlibel | (LA) Leucorrhinia pectoralis | (EN) Yellow-spotted Whiteface
- Vliegtijd: Eind april tot half juli, met de piek in mei en juni.
- Habitat: Matig voedselrijke, niet te zure wateren. In laagveengebieden vaak bij Krabbescheer-vegetaties, maar ook in vennen, duinplassen en nieuwe natuurgebieden met goede waterkwaliteit.
- Status: Vrij zeldzaam, maar de soort zit in de lift. Europees beschermd (Habitatrichtlijn).
- Voorkomen: De grote laagveengebieden (Weerribben-Wieden, Vechtplassen) zijn de bolwerken. Daarnaast steeds vaker in de duinen en op de zandgronden (bijv. Veluwe, Drenthe, Brabant).
Korte omschrijving:
De grootste witsnuitlibel van Nederland. Zoals alle witsnuiten hebben ze een zwarte basiskleur en een helderwit 'gezicht'. Het mannetje heeft donkerrode vlekken op het achterlijf, **behalve** op segment 7: daar zit een grote, heldergele vlek. Dit 'gele achterlichtje' is het onderscheidende kenmerk t.o.v. de Noordse witsnuitlibel. Vrouwtjes hebben gele vlekken.
Fotografie van de Gevlekte witsnuitlibel
De Gevlekte witsnuitlibel | Leucorrhinia pectoralis is voor beginners soms lastig te onderscheiden van de Noordse witsnuitlibel, omdat mannetjes van beide soorten rode vlekken op een zwart achterlijf hebben. Maar er is één waterdicht kenmerk: het gele achterlichtje. Kijk naar de rug van de libel: de vlek op het 7e segment (vlak voor het einde) is bij de Gevlekte witsnuitlibel altijd helder citroengeel, terwijl de andere vlekken rood worden bij het ouder worden. Bij de Noordse witsnuitlibel zijn álle vlekken rood.
Deze soort houdt van structuur in het water. In laagveengebieden zie je ze vaak zitten op de bladeren van Krabbescheer of op dode rietstengels die uit het water steken. Ze gebruiken deze plekken als uitkijkpost om te jagen en om hun territorium te verdedigen.
Ze zijn vaak iets minder schuw dan de Venwitsnuitlibel en blijven soms lang op hun vaste plekje zitten, wat ze fotogeniek maakt. Probeer eens een foto te maken waarbij je de witte snoet (frons) frontaal in beeld brengt, of juist van bovenaf om het contrast tussen de rode en die ene gele vlek te tonen.
